Што пішуць замежныя даследчыкі пра Беларусь? Ужо назва тэзісаў выклікала вясёлы розгалас – «Дыскрымінацыя рускамоўных аўтараў у сучаснай Беларусі: погляд з Масквы». Забаўна чытаць пра дыскрымінацыю рускамоўных у краіне, дзе беларускамоўных пісьменнікаў афіцыйная прэса ў прынцыпе не згадвае.

27 сентября 1940 года к французско-испанской границе в Восточных Пиренеях подошла группа людей из оккупированной Франции. Они надеялись, перейдя границу, перебраться из Испании в США. Испанская полиция остановила их. Граница была закрыта. Беженцам предложили вернуться. Между вишистской Францией и Третьим рейхом действовало соглашение, в соответствии с которым немецких эмигрантов — а то были именно они — надлежало высылать на родину.

«Прынца ажанілі; Папу праславілі; Усамку прыхлопнулі… А цяпер-та што?». Гэтыя словы напісаў адзін з маіх іранічных інтэрнэт-сяброў, ненавязліва абазначыўшы праблему: людзі развучыліся жыць сваім жыццём.

Прыгадваю, як дзесьці за тыдзень-паўтара да гэтага жудаснага здарэння, праходзіў каля віцебскага вакзала і пачуў чуты ўжо сотню разоў зварот: «Уважаемые граждане, при обнаружении подозрительных или бесхозных вещей, просим немедленно сообщить об этом сотрудников милиции». Першая рэакцыя: колькі можна круціць гэту пласцінку? Падумалася: навошта наганяць пачуццё нейкай пагрозы, небяспекі, намякаць на нейкі тэракт? А праз момант прыйшла трывожная думка: а і сапраўды, навошта?